ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ: Η ΠΡΩΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ!!!!

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκαν οι βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Μία μαθήτρια από την Ιθάκη, συγκέντρωσε τα περισσότερα μόρια σε ολόκληρο το νομό Κεφαλληνίας καταφέρνοντας να περάσει στην Ιατρική Πατρών. Για το πώς έφτασε στην επιτυχία της αυτή, μίλησε στα Κεφαλονίτικα Νέα δείχνοντας ότι είναι ένα κορίτσι που μπορεί να απογείωσε τους βαθμούς της στις Πανελλαδικές, παραμένει όμως… προσγειωμένο πατώντας πολύ γερά στα πόδια της.
Η Τζένη Κέντρο, είναι μια μαθήτρια που γεννήθηκε στην Αλβανία αλλά ζει από 3 χρονών στο Βαθύ της Ιθάκης. Κατάφερε να συγκεντρώσει 19032 μόρια και να γίνει η μαθήτρια με την υψηλότερη βαθμολογία σε ολόκληρο τον νομό Κεφαλονιάς, όπως επίσης και η μοναδική που κατάφερε να περάσει σε Ιατρική σχολή από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη.

«Η Γ’ Λυκείου ήταν χρονιά… επαναλήψεων»
Τη ρωτήσαμε να μας αποκαλύψει το μυστικό της επιτυχίας της και εκείνη απάντησε, χωρίς περιστροφές, ότι ήταν η οργανωμένη και συστηματική δουλειά.

«Στη Β’ Λυκείου ίσως διάβαζα περισσότερο από φέτος. Προσπάθησα να βγάλω όσο γίνεται περισσότερη ύλη της Γ’ Λυκείου ώστε να μπορέσω να αφιερωθώ φέτος στις επαναλήψεις», είπε η Τζένη.
– «Και την ύλη της Β’ Λυκείου πότε την έβγαλες;», τη ρωτήσαμε.
– «Ταυτόχρονα με την ύλη της Γ’», απάντησε εκείνη γελώντας, δείχνοντας ότι είχε από νωρίς αποφασίσει για το πώς θα δουλέψει προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Γι’ αυτό το λόγο, όπως είπε και η ίδια, δυσκολεύτηκε περισσότερο στην Β’, από την Γ’ Λυκείου, ενώ όσο περνούσε ο καιρός αισθανόταν όλο και πιο σίγουρη, όλο και λιγότερο αγχωμένη. «Το καλοκαίρι, μετά την Β’ Λυκείου, συνέχισα το διάβασμα, και τα Χριστούγεννα είχαν σχεδόν τελειώσει όλη την ύλη ώστε να μπορέσω ν’ αρχίσω επαναλήψεις».

Κι όλα αυτά ενώ παράλληλα εργαζόταν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Τόσο φέτος, όσο και πέρσι…

«Χρειάζεται αφοσίωση»
Πολλές φορές τα παιδιά που έχουν πρωτεύσει αναφέρονται στις θυσίες που χρειάστηκε να κάνουν. Εκείνη παραδέχτηκε ότι περιόρισε τις εξόδους, τις βόλτες, τις κοινωνικές συναναστροφές• δεν χρησιμοποιεί όμως τη λέξη «θυσίασα».

«Στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχα μιλούσα κυρίως με την αδελφή μου που ζει στο εξωτερικό», θα πει, αποκαλύπτοντας στη συνέχεια πόσο σημαντικές ήταν εκείνες οι συνομιλίες για την ίδια. «Εκτός από αυτές τις συζητήσεις, έβλεπα λίγη τηλεόραση, λίγο internet, λίγο όμως…»

«Έμαθα Ελληνικά μαζί με την μητέρα μου»
Η Τζένη είναι το δεύτερο παιδί μιας οικογένειας μεταναστών από την Αλβανία που ήρθε πριν από 15 περίπου χρόνια στην Ελλάδα και έμειναν στην πανέμορφη Ιθάκη.

«Η μητέρα μου με βοήθησε σε όλο το Δημοτικό παρά τη δυσκολία που είχε με τη γλώσσα. Έβλεπα την προσπάθειά της και την εκτιμούσα ακόμη περισσότερο», θα μας πει, δείχνοντας ότι μερικά πράγματα μπορεί να δείχνουν αυτονόητα, αλλά δεν είναι. Αν είναι δύσκολο για έναν γονιό να στηρίξει τα παιδιά του στην εκπαιδευτική διαδικασία, φανταζόμαστε πόσο δύσκολο γίνεται αν δεν γνωρίζει ούτε τη γλώσσα. «Η μητέρα μου έμαθε Ελληνικά, μαζί μ’ εμένα», θα πει συγκινημένη αλλά και περήφανη.

Η αδελφή-πρότυπο

Η Τζένη δεν δυσκολεύτηκε με τα Ελληνικά, αφού ήρθε στην Ελλάδα πολύ μικρή. «Δεν θυμάμαι τίποτε πριν από τα Ελληνικά», θα πει. Η αδελφή της όμως ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν στην Δ’ Δημοτικού. Έμαθε τη γλώσσα, προχώρησε στο σχολείο, τέλειωσε το Λύκειο και πέρασε με την πρώτη στο Μαθηματικό της Πάτρας, τη σχολή που είχε επιλέξει. Στη συνέχεια ξεκίνησε μεταπτυχιακό στα Οικονομικά Μαθηματικά, στην Αγγλία, και τώρα έχει ήδη μια καλή δουλειά στο Λονδίνο.
«Η αδερφή μου ήταν εκείνη που με καθοδήγησε», θα μας πει η Τζένη, «μου έδινε συμβουλές, κουράγιο, πίστευε σε μένα, ακόμη κι όταν φοβόμουν ότι δεν θα τα καταφέρω. Ήταν το πρότυπό μου».
«Οι γονείς μου δεν με πίεσαν ποτέ»
Την ρωτήσαμε να μας πει περισσότερα για τους γονείς της. Αν την πίεσαν, αν την βοήθησαν πώς αντιμετώπισαν την προσπάθειά της. Αξίζει να σημειωθεί ότι έδωσε ακριβώς την ίδια απάντηση με τον… έτερο πρωτεύσαντα, τον Γιάννη Ρουμελιώτη από το 1ο ΓΕΛ Αργοστολίου που ήρθε 2ος στον νομό και 1ος στην Κεφαλονιά, με 18.650 μόρια. Μιλώντας στον Γιώργο Χαλαβαζή και τον Inkefalonia, ο Γιάννης είχε τονίσει το γεγονός ότι οι γονείς του τον είχαν στηρίξει αλλά δεν τον είχαν πιέσει ποτέ.

21191065_132785230672436_544353508_o-001
Την ίδια απάντηση έδωσε και η Τζένη: «Δεν με πίεσαν αλλά με βοήθησαν και με στήριξαν. Ειδικά η μητέρα μου, όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν με πίεζε ποτέ. Μου έλεγε αμέσως να μην αγχώνομαι και να πιστέψω ότι την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλύτερα. Πιστεύω ότι τα παιδιά που τα πιέζουν οι γονείς τους ψυχολογικά, στο τέλος δεν αποδίδουν γιατί αγχώνονται υπερβολικά», θα προσθέσει, και μάλλον έχει δίκιο…
«Ένα βήμα κάθε φορά»
Ρωτήσαμε την Τζένη να μας πει τα σχέδιά της για το μέλλον. Αν ονειρεύεται να γίνει γιατρός ή έχει άλλα σχέδια, όπως το να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα, να ασχοληθεί με την έρευνα κ.λπ.
Έδειξε για ακόμη μία φορά πόσο μετρημένη και μεθοδική είναι.
«Θέλω πρώτα να τα πάω καλά σ’ αυτό που θα κάνω στη Σχολή», θα μας πει, «και μετά βλέπουμε».

Επίλογος
Η Τζένη είναι ένα κορίτσι με σπάνια συγκρότηση. Ταυτόχρονα όμως είναι και ένα από τα χιλιάδες παιδιά που ρίχνονται κάθε χρόνο στην αρένα των Πανελλαδικών Εξετάσεων ως επιστέγασμα μιας 12χρονης εκπαιδευτικής πορείας που είναι άκρως ενδεικτική της σύγχυσης στην οποία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

Το εκπαιδευτικό «σύστημα» στην Ελλάδα είναι ένα αλλόκοτο κατασκεύασμα που αλλάζει κάθε χρόνο κατά πώς «καπνίζει» του εκάστοτε υπουργού Παιδείας, που είναι γεμάτο από διαδικασίες και γραφειοκρατία αλλά υπολείπεται ουσίας, που σχεδόν απαγορεύει την δημιουργικότητα και την κριτική ικανότητα, που πιέζει άσκοπα και συχνά ισοπεδώνει το γνήσιο πάθος των παιδιών που επιθυμούν να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους. Κι όλα αυτά παρά την φιλότιμη προσπάθεια κάποιων εκπαιδευτικών που έχουν γνώσεις, ικανότητα και όρεξη.

Από την άλλη πλευρά, οι μόνοι που δεν ευθύνονται για τις όποιες παθογένειες του συστήματος είναι τα παιδιά. Γι’ αυτό και η αξία της προσπάθειας και των επιτυχιών τους είναι μεγάλη. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους «πρώτους των… πρώτων», όπως μας αρέσει να αποκαλούμε μαθητές σαν την Τζένη Κέντρο ή τον Γιάννη Ρουμελιώτη, που κερδίζουν αυτό τον τίτλο «με το σπαθί τους». Ισχύει για όλα τα παιδιά που αγωνίζονται, ξεπερνώντας προβλήματα και εμπόδια (οι μαθητές στην Κεφαλονιά κάνουν ακόμη μαθήματα σε κοντέινερ) ή ακόμη ξεπερνώντας και τον ίδιο τον εαυτό τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.